بغض امام علی (ع) و صفات دشمنان ایشان

۱) حکم بغض امیر مؤمنان علی علیه‌السلام

با مراجعه به روایات اهل‌سنت پی می‌بریم که پیامبر (ص) عموم مردم را از بغض و عداوت و دشمنی با حضرت علی (ع) منع کرده است (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 161).

ابو رافع می‌گوید: رسول خدا (ص) علی را به عنوان امیر بر یمن فرستاد، با حضرت شخصی از قبیلهء اسلم به نام عمروبن شاس اسلمی حرکت کرد. او از یمن بازگشت، در حالی که علی (ع) را مذمت نموده و شکایت می‌کرد. رسول خدا (ص) کسی را به سوی او فرستاد و فرمود: خفه شو ای عمرو! آیا از علی ظلمی در حکم یا لغزشی در تقسیم مشاهده کردی؟ او گفت: هرگز. حضرت فرمود: پس برای چه مطلبی را می‌گویی که به من رسیده است؟ او گفت: جلوی بغضم را نمی‌توانم بگیرم. حضرت چنان غضبناک شد که نتوانست جلوی خود را بگیرد به حدی که غضب در چهرهء او نمایان شد، آن‌گاه فرمود: «هر کس علی را دشمن بدارد، به طور حتم مرا دشمن داشته و هر کس مرا دشمن بدارد، به طور حتم خدا را دشمن داشته است. و هر کس علی را دوست بدارد، به طور حتم مرا دوست داشته است و هر کس مرا دوست بدارد، به طور حتم خدا را دوست داشته است.» [1] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 162).

۲) صفات دشمنان حضرت علی علیه‌السلام

با مراجعه به روایات پی می‌بریم که رسول خدا (ص) صفات و خصوصیاتی را برای دشمنان حضرت علی (ع) ذکر کرده است (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 164):

الف) خبث ولادت

ابن‌عباس از رسول خدا (ص) روایت کرده که خطاب به حضرت علی (ع) فرمود: «دشمن ندارد تو را از عرب مگر زنازاده، و از انصار مگر یهودی و از سایر مردم مگر انسان باشقاوت.» [2] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 164).

ب) نفاق

امیرالمؤمنین در حدیثی می‌فرماید: «قسم به کسی که دانه را شکافت و مردم را به خوبی خلق کرد، همانا عهدی است از جانب پیامبر امّی به من که دوست ندارد مرا مگر مؤمن و دشمن ندارد مرا مگر منافق.» [3] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 165).

ابوذر غفاری می‌گوید: «ما منافقین را در عهد رسول خدا (ص) تنها با سه خصلت می‌شناختیم: به تکذیب خدا و رسول، تخلف از نماز و بغض علی بن ابیطالب.» [4] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 166).

ابوسعید خدری می‌گوید: «ما جماعت انصار، منافقین را با دشمنی علی می‌شناختیم.» [5] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 166).

ج) فسق

ابوسعید خدری از رسول خدا (ص) نقل کرده که فرمود: «علی را به جز منافق یا فاسق یا دنیاطلب، دشمن ندارد.» [6] (ابن‌تیمیه، رضوانی، ص 166).

پاورقی‌ها:

[1]مجمع الزوائد، ج 9، ص 174، ح 14737.

[2]مناقب خوارزمی، ص 323، ح 330.

[3]صحیح مسلم، ج 1، ص 120، ح 131، کتاب الایمان؛ سنن ترمذی، ج 5، ص 601، ح 3736؛ مسند احمد، ج 1، ص 135، ح 643؛ سنن ابن‌ماجه، ج 1، ص 42، ح 114.

[4]الریاض النضرة، ج 3، ص 167؛ کنزالعمال، ج 13، ص 106، ح 36346.

[5]سنن ترمذی، ج 5، ص 593، ح 3717.

[6]تاریخ دشمق، ج 42، ص 285، ح 8817.

1 پاسخ

تعقیب

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *