تکنوکراتهای ایرانی از منظر سیاستمداران رژیم اسرائیل

مقدمه:

تکنوکرات واژه ای برآمده از تکنوکراسی و به معنای مصطلح فارسی، فن سالارانه می باشد که از اواخر دهه 60  و با شروع فعالیت دولت سازندگی، در نظام جمهوری اسلامی ایران رواج یافته است. آنچه در تکنوکراسی برجسته و محل عنایت ویژه قرار گرفته امر تخصص و اصالت محض و مطلق برای آن است؛ تخصصی که قید خطیر تعهد و اخلاقیات را در کنار خویش به همراه ندارد؛ از اینروست که این حوزه را متعلق به قشری می دانند که بر این باورند به هر وسیله و مستمسکی می توان هدف مدنظر خویش را پیگیری و دنبال نمود که خود یادآور تئوری ماکیاولی مبتنی بر ” هدف وسیله را توجیه می کند” می باشد. امر مغفول در دالان پر پیچ و خم تکنوکراسی، اخلاق بما هو اخلاق است که ریشه در دین و دیانت دارد؛ به بیانی روشنتر آرزوهای بی حد و حصر انسانی و زرق و برق های دنیوی منجمله ثروت ، شهوت ،شهرت و قدرت همگی عواملی هستند که موجبات بی توجهی انسان نسبت به معنویات و غرق شدن تدریجی انسان در مادیات را فراهم می آورد و اینجاست که تکنوکرات شدن بشر بیش از هر زمان دیگری معنا و مفهوم می یابد. امری که با ظرافت هر چه تمامتر گونه های بسیاری از جمعیت انسانی اعم از مذکر و مؤنث، فقیر و غنی،ضعیف و قوی، و همچنین طیف مذهبی جوامع را نیز در بر خواهد گرفت.

با مقدمه فوق الذکر و ارائه تعریف از انسان های تکنوکرات، امر از حالت ابهام خارج و تصویر دقیقتری از شخصیت های تکنوکرات بدست می آید که خود مستلزم نگاهی ژرف آمیز و موشکافانه به افراد و قرار دادن انسان ها در فرمول ذکر شده است. و اما در باب عنوان یادداشت پیشرو بایستی معروض داشت که رژیم غاصب اسرائیلی از ابتدای انقلاب اسلامی ایران بواسطه خطری که از ناحیه این انقلاب احساس می نمود همواره در صدد یافتن نیروهایی مستعد و توانا در راستای اهداف خود که همانا تضعیف و براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران باشد، بوده و هست. تکنوکرات ها نمونه ای بارز و آشکار از این دست از افراد می باشند که همواره مورد توجه و طمع رسانه های صهیونیستی و سیستم های جاسوسی و اطلاعاتی آنان می باشند. شاخک های حساس این دستگاه های امنیتی و نیز رسانه های فعال آنان در عرصه بین الملل به کوچکترین فعل و انفعالات حاکم بر عملکرد  و نطق شخصیت های دینی و سیاسی عکس العمل نشان می دهد. از جمله این واکنش ها تحلیل های پر طمطراق و توأم با شعفی است که در اندک زمانی قبل از انتخابات ریاست جمهوری اخیر ایران بواسطه رسانه های صهیونیستی همچون آسوشیتدپرس، هاآرتص و دیگر رسانه ها صورت پذیرفته بود؛ رسانه هایی که در نتیجه اظهارات تکنوکرات مآبانه برخی از بزرگان نظام در باب اسرائیل که حاصل نوعی نرمش و سازش و نیز تنش زدایی در عرصه سیاست خارجی می باشد، به شادی و نوعی اعلام خرسندی مبادرت ورزیدند؛ بگونه ای که این اظهارات را نوعی عقب نشینی انقلابیون دیروز از مواضع خویش تبیین نمودند.

در واقع آنچه روشن است به این واقعیت ختم می شود که مقامات رژیم اسرائیلی به هیچ یک از مقامات ایرانی اعم از تکنوکرات و غیر آن نه دلبستگی داشته و نه نگاه موافقی نسبت بدانها دارند، بلکه در راه رسیدن به اهداف خود بر روی انسانهای مستعد در راستای مرتفع نمودن نیازهای ضروری خود در عرصه دیپلماسی و اطلاعاتی، سرمایه گذاری و هزینه لازم را بعمل می آورند تا نتیجه مطلوب از نگاهشان حاصل گردد؛ آنچه از زاویه دید آنها مورد اهمیت و تدقیق ویژه است به این مهم متصل است که از اختلاف نظر ها و تفاوت دیدگاه های موجود، هر چند بطور جزئی، استفاده لازمه را کسب و بهره برداری مطلوب را بعمل آورند که تنش و دوری افراد انقلابی از یکدیگر کمترین خواسته آنان است.

نتیجه:

آنچه هویداست و مورد اتفاق تمامی سیاستمداران موافق و مخالف ایرانی، آنکه اسرائیل وجود ناموزون و نامشروعی در منطقه به حساب می آید که هدفی از پیش تعیین شده را در برنامه های خود پیگیر است و در این مسیر تنها وصول به هدف است که رضایت آنان را برآورده خواهد نمود و آن به معنای دقیق کلمه سیطره بر سرزمین های موجود در حدِّ فاصل دو رود نیل و فرات است که برای نیل به این هدف از هیچ اقدام غیر انسانی و ددمنشانه ای دریغ نخواهد نمود و اندک نرمش و سازشی در مقابل این رژیم غاصب فراهم آوردن مجالی است بمنظور گامی رو به جلو برای آن رژیم سفاک است. بنابراین سیاستمداران کهنه کار ایرانی بویژه کسانی که تفکراتشان رگه هایی از تکنوکراسی را در خویش جای داده است می بایست به هوش باشند و از تله های انفجاری و انهدامی شیاطین انسی زمانه جان سالم به در برند که در صورت اسارت و گرفتاری و تبدیل به مهره سوخته و خنثی، تیر خلاصی را در اوج غفلت پذیرا خواهند شد. که انسان بی تردید در خسران و تباهی است مگر کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده اند و یکدیگر را به حق و شکیبایی سفارش نمایند.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *